Verhalen die verbinden

Morgen is het 220 jaar geleden dat de Nederlandse vlag definitief werd gestreken aan de Kaap de Goede Hoop. Na de nederlaag tegen de Britten bij Bloubergstrand in 1806 kwam een einde aan de Nederlandse heerschappij in Zuid-Afrika, een heerschappij die eerder al in 1795 tijdelijke stopte. Deze datum markeert niet alleen een politiek afscheid, maar ook het moment waarop de Kaap vrijwel verdween uit het Nederlandse geheugen. Terwijl Nederland de afgelopen jaren zijn koloniale verleden in ‘de Oost’ en ‘de West’ kritisch herwaardeerde, bleef de Kaap opvallend buiten beeld.

Op 25 november 1975 werd Suriname een zelfstandige republiek. Onafhankelijkheid kwam onverwacht: premier Henck Arron kondigde in 1973 aan dat Suriname uiterlijk in 1975 onafhankelijk zou worden, zonder dat dit onderwerp tijdens de verkiezingscampagne was besproken. Het sloeg in als een bom. Grote delen van de bevolking voelden zich overvallen, er waren brandstichtingen en dreiging van etnisch geweld. Tienduizenden Surinamers besloten in onzekerheid naar Nederland te vertrekken. Uiteindelijk werd de onafhankelijkheid met een “gouden handdruk” van Den Haag – 3,5 miljard gulden ontwikkelingshulp – en de verzoening tussen Arron en oppositieleider Lachmon toch gerealiseerd.