Het vereist een stuitend gebrek aan historisch besef, fatsoen en moreel kompas om te doen wat de Amerikaanse defensieminister Pete Hegseth heeft gepresteerd. Op de heilige grond van Normandië — waar de kliffen nog altijd ademen met de herinnering aan het bloed, de angst en de ultieme offers van tienduizenden jonge soldaten — koos de hoogste defensiefunctionaris van de Verenigde Staten ervoor om de geschiedenis te gijzelen voor een ranzig politiek praatje. Dat Hegseth de geallieerde invasie van 6 juni 1944 durft te vergelijken met de huidige migratiestromen in Europa, is niet alleen een diplomatieke flater. Het is een zoveelste pijnlijk voorbeeld van een structureel gebrek aan historisch besef bij deze minister, en een regelrechte schandvlek voor de nagedachtenis van iedereen die viel voor onze vrijheid.
Laten we welwezen: over het Europese migratiebeleid valt genoeg te debatteren. Het is een complex, urgent en legitiem politiek vraagstuk waarover meningen diep verdeeld zijn. Maar door migranten in bootjes op de stranden van Spanje of Italië gelijk te stellen aan een "invasie" in de context van D-Day, trekt Hegseth een historische parallel die zo krom is dat hij knapt. Op D-Day landden jonge mannen op stranden als Omaha en Juno Beach om met de wapens in de hand een totalitair, genocidaal regime omver te werpen dat een heel continent in een wurggreep hield. Zij vochten tegen het fascisme, tegen de tirannie van Adolf Hitler, en voor de democratische waarden die ons vandaag de dag nog binden. Het frame van Hegseth dat Europa vandaag de dag "overspoeld wordt door gevaarlijke ideologieën" en dat "mannen in boten" de nieuwe bezetter zijn, getuigt van een schokkende blindheid voor het verleden. Het ontmenselijkt vluchtelingen en migranten — die vaak juist ditzelfde type totalitaire terreur ontvluchten — en reduceert een existentieel mondiaal conflict tot een populistisch hondenfluitje. Zoals de Democratische minderheidsleider Hakeem Jeffries terecht stelde: "Duizenden Amerikaanse helden stierven op D-day in de strijd voor vrijheid en de nederlaag van het fascisme. Pete Hegseth zou hun nagedachtenis moeten eren en respecteren."
Voor wie de carrière van de defensieminister volgt, komt deze intellectuele armoede helaas niet als een verrassing. Dit optreden in Normandië is de zoveelste illustratie van Hegseths onvermogen — of hardnekkige weigering — om de geschiedenis in haar ware context te zien. Hegseth hanteert de geschiedenis niet als een fontein van wijsheid, maar als een ideologische grabbelton om hedendaagse vijandbeelden mee te creëren. Volgens berichtgeving van de BBC stelde Hegseth tijdens zijn speech dat Europese hoofdsteden te "comfortabel" zijn geworden met hun zwaarbevochten vrijheden. Maar de manier waarop de regering-Trump die vrijheid probeert te definiëren, is ronduit angstaanjagend. De uitlatingen van de defensieminister staan namelijk niet op zichzelf: ze sluiten naadloos aan bij de nieuwe Nationale Veiligheidsstrategie van de regering-Trump. Daarin wordt dystopisch gewaarschuwd dat Europa over twintig jaar "onherkenbaar" zal zijn en dat het continent afstevent op een "culturele en beschavingsuitwissing" (civilisational erasure). Door de complexe realiteit van de 21e-eeuwse migratie plat te slaan tot een militaire aanval die onze beschaving zou vernietigen, bewijst Hegseth dat hij de essentie van de Tweede Wereldoorlog simpelweg niet begrijpt, of erger nog, dat het hem niet interesseert. Hij misbruikt de nagedachtenis van de gevallenen om een ideologische angstcampagne te legitimeren.
Dit diepe cynisme is inmiddels de standaard geworden voor de Amerikaanse haviken. Slechts enkele dagen voor Hegseths speech scheef vicepresident JD Vance de tragische dood van een Britse tiener in Southampton toe aan een vermeende "massale invasie van migranten", waarbij hij opriep tot "gerechtvaardigde woede". De Britse regering reageerde furieus op deze poging om hun democratie te verstoren en haat te zaaien, mede omdat de dader gewoon in Groot-Brittannië bleek te zijn geboren. Bovendien had de nabestaande familie expliciet aangegeven niet te willen dat de tragedie misbruikt zou worden voor politieke verdeeldheid. Zelfs president Donald Trump deed er eerder al een schepje bovenop door te beweren dat Europese landen "naar de hel gaan" door migratie. Het is een gecoördineerde aanval op Europese bondgenoten, over de ruggen van slachtoffers en veteranen heen.
Het herdenken van D-Day hoort een moment van diepe nederigheid en universele dankbaarheid te zijn. Het is de herinnering aan het moment dat de vrije wereld opstond tegen het absolute kwaad. De tienduizenden kruizen op de militaire begraafplaatsen in Normandië staan er niet om als decor te dienen voor de xenofobe retoriek van een Amerikaanse regering in campagnemodus. Zij stierven niet zodat een Amerikaanse minister decennia later hun offers kon instrumentaliseren om angst te zaaien en beschavingsoorlogen te ontketenen. Als er al sprake is van een "gevaarlijke ideologie" die de fundamenten van onze westerse democratieën bedreigt, dan is het wel dit soort rücksichtsloos opportunisme dat de geschiedenis misbruikt om te verdelen in plaats van te herdenken. Pete Hegseth had in Normandië zijn mond moeten houden en moeten buigen voor de echte helden. Zijn toespraak was een belediging voor het verleden, en een gevaar voor het heden.