Op 7 september 1940 begon de Blitz: een meedogenloze luchtaanval op Londen door Nazi-Duitsland. Wat eerst een militaire campagne was, werd al snel een strategie van terreur. Hitler gaf opdracht om de burgerbevolking te raken, in de hoop Groot-Brittannië tot overgave te dwingen. De stad werd maandenlang gebombardeerd, met als doel het moreel van de bevolking te breken. Ondanks 40.000 tot 43.000 gedode burgers, tussen de 46.000 en 130.000 gewonde mensen en meer dan een miljoen beschadigde of verwoeste huizen hield Londen stand. Maar de littekens van die periode zijn blijvend en diep.
Vandaag, 85 jaar later, wordt Oekraïne opnieuw geconfronteerd met een aanval die dezelfde logica volgt met de grootste aanval tot nu toe. Rusland heeft meer dan 800 drones en raketten afgevuurd op Oekraïense steden. Niet alleen energiecentrales en infrastructuur werden geraakt, maar ook woonwijken, ziekenhuizen en voor het eerst een regeringsgebouw in Kyiv. Het is een aanval op het hart van de Oekraïense staat, een poging om bestuur te ontwrichten en angst te zaaien onder burgers.
Oekraïne leeft al sinds 2022 onder constante dreiging. Wat begon als een invasie is uitgegroeid tot een langdurige oorlog waarin elke vorm van redelijkheid is losgelaten. Poetin escaleert telkens wanneer diplomatie op tafel ligt. De aanval van vandaag is geen incident, maar een patroon. Een bewuste keuze om Oekraïne te blijven ondermijnen, niet alleen militair, maar ook psychologisch en politiek.
De parallellen met het verleden zijn schrijnend. Waar Londen ooit symbool stond voor verzet tegen fascistische terreur, staat Oekraïne vandaag voor dezelfde strijd: het recht om vrij te zijn, om zelf te bepalen, om niet te buigen voor brute macht. Kyiv is het nieuwe Londen, een stad die weigert te capituleren, ondanks alles.
De geschiedenis herhaalt zich niet letterlijk, maar haar patronen zijn herkenbaar. En wie vandaag naar Oekraïne kijkt, ziet niet alleen een land onder vuur, maar een samenleving die vecht voor waarden die ons allemaal aangaan. Dat is iets wat we niet mogen vergeten in tijden van minder steun uit Amerika en we nadenken over hoe we Oekraïne ook na de oorlog kunnen steunen.